Бағзы заманда бір қаланың ақкөңіл әрі өте жақсы бір басқарушысы болыпты. Басқарушы таныса да, танымаса да елдің бәрімен амандасып, жағдайын сұрайды екен. Өзіне ісі түскендерге де қуана көмектеседі.
Құпия ғой, құпия адам деген! Таныс емес жайттар жоқ маған деп ем, болғандай ем бәрін де көріп, біліп, әлі күнге мен қалай аман келем? Адамдардың болмысын білгендей ем, сал тартпайды салқындық сіңбей денең.
Мен саған сыр айтамын: біреулердің қайтеміз құр айтағын, сезе тұрып қайғысын соңындағы; білеміз ғой - қателік со жылдағы, өкпе, наз бен жел-өсек - соның бәрі сені менен мені тек мұңайтарын, жел ескендей желпісіп жұрт етегін, біздерді күлкі етерін;